30 Mart 1976'da yaşanan tarihi protestoların yıl dönümünde Filistinliler, Batı Şeria ve Doğu Kudüs başta olmak üzere genişleyen yasa dışı yerleşim projeleri ve kamusal alanların daraltılması uygulamalarıyla mücadele etmeyi sürdürüyor.
Filistinlilerin topraklarına el konulmasına karşı başlattığı direnişin sembolü olan Toprak Günü (Yevm el-Ard), günümüzde yalnızca tarihi bir anma değil, aynı zamanda bölgede devam eden demografik ve coğrafi mühendislik politikalarına karşı süregelen bir itirazın merkezini oluşturuyor. 30 Mart 1976'da İsrail yönetiminin Celile bölgesinde binlerce dönüm Filistin toprağına el koyma kararına karşı düzenlenen ve altı Filistinlinin hayatını kaybetmesiyle sonuçlanan protestolar, bugün yeni bir eksende güncelliğini koruyor.
Son yıllarda İsrail'in "Filistinsizleştirme" olarak da tanımlanan stratejileri, askeri el koymalar, yeni imar planları ve ruhsatsız yapılaşma gerekçesiyle uygulanan ev yıkımları üzerinden hız kazanmış durumda. Özellikle Batı Şeria'da kurulan ve uluslararası hukuka göre yasa dışı kabul edilen Yahudi yerleşim birimlerinin genişletilmesi, Filistin topraklarının parçalanmasına ve coğrafi bütünlüğün ortadan kalkmasına yol açıyor.
Bölgedeki insan hakları örgütlerinin ve uluslararası gözlemcilerin raporlarına göre, Doğu Kudüs ve Batı Şeria'nın "C Bölgesi" olarak adlandırılan ve idari-güvenlik kontrolünün tamamen İsrail'de olduğu alanlarda Filistinlilere inşaat ruhsatı verilme oranı son derece düşük seviyelerde tutuluyor. Bu durum, artan nüfusun barınma ihtiyacını karşılamak amacıyla ruhsatsız yapılaşmaya zorlanmasına ve ardından bu yapıların buldozerlerle yıkılmasına neden olan sistematik bir döngü yaratıyor.
Öte yandan, tarım arazilerinin "askeri bölge" veya "doğal koruma alanı" ilan edilerek erişime kapatılması, Filistin halkının ekonomik bağımsızlığını zayıflatan temel faktörler arasında yer alıyor. Toprak Günü'nün temsil ettiği hafıza, bu bağlamda sadece 1970'lerde yaşanan can kayıplarını değil, bugün de devam eden yerinden edilme pratiklerini ve mülksüzleştirme politikalarını uluslararası kamuoyunun gündemine taşımaya devam ediyor.
Mevcut tabloda İsrail yönetiminin toprak politikaları, bir güvenlik stratejisinden ziyade, Filistin nüfusunu belirli kantonlara sıkıştırarak demografik üstünlüğü sağlama ve kalıcı sınırlar dayatma projesi olarak değerlendiriliyor. Yıllar geçtikçe daralan yaşam alanları, Filistinliler için Toprak Günü'nü geçmişe ait bir yas günü olmaktan çıkarıp, mevcut siyasal varoluş mücadelesinin en kritik zeminlerinden biri haline getiriyor.