Dünya Bankası tarafından yayımlanan güncel bir rapor, yaklaşık 1,5 milyar nüfusa sahip Afrika'dan diğer kıtalara yönelik göçün nüfusun yüzde 1'inden azını oluşturduğunu ortaya koyarak, küresel kamuoyundaki yaygın "kitlesel göç" algısının istatistiksel olarak gerçeği yansıtmadığını belgeledi.
Küresel göç hareketleri üzerine yapılan yeni araştırmalar, Afrika kıtasından Avrupa ve Kuzey Amerika başta olmak üzere diğer coğrafyalara yönelik göç akınlarıyla ilgili genel kabulleri temelden sarsıyor. Dünya Bankası'nın hazırladığı son rapor, kıta dışına yönelik göç hareketliliğinin sanılanın aksine oldukça düşük seviyelerde kaldığını rakamlarla ortaya koydu.
Raporda yer alan verilere göre, toplam nüfusu 1,5 milyar civarında olan Afrika kıtasında, doğduğu kıtanın dışına göç eden veya etmeyi başaran bireylerin oranı toplam nüfusun yüzde 1'inin altında kalıyor. Bu istatistik, uluslararası medyada ve siyasi söylemlerde sıkça yer bulan "Afrika'dan diğer kıtalara yönelik durdurulamaz bir göç dalgası" şeklindeki yaygın algının verilerle desteklenmediğini gösteriyor.
Göçün Büyük Çoğunluğu Kıta İçinde Gerçekleşiyor
Araştırmanın en çarpıcı bulgularından biri de Afrikalıların göç rotalarına ilişkin veriler oldu. İklim krizleri, ekonomik zorluklar, siyasi istikrarsızlıklar veya güvenlik sorunları gibi nedenlerle evlerini terk etmek zorunda kalan veya daha iyi yaşam şartları arayan Afrikalıların büyük bir çoğunluğu, kıta dışına çıkmak yerine yine Afrika içindeki komşu ülkelere veya bölgesel ekonomik merkezlere yöneliyor.
Kıta içi göç, kültürel yakınlık, coğrafi erişilebilirlik ve sınır geçişlerindeki görece esneklikler nedeniyle en çok tercih edilen seçenek olmaya devam ediyor. Rapordaki bulgular, sınır aşan göç hareketlerinin büyük bir kısmının Sahra Altı Afrika'daki komşu devletler arasında gerçekleştiğini teyit ediyor.
Uzmanlar, Dünya Bankası'nın sunduğu bu verilerin, uluslararası göç politikalarının yeniden gözden geçirilmesi ve göçmen karşıtı siyasi retoriğin veri odaklı bir zemine oturtulması açısından büyük önem taşıdığını vurguluyor. Kıta dışına yönelen mülteci ve göçmen sayısının toplam nüfusa oranla marjinal bir seviyede kalması, küresel göç tartışmalarının odağının "sayısal tehdit" algısından ziyade, göçe kaynaklık eden ekonomik ve yapısal sorunların çözümüne kaydırılması gerektiğine işaret ediyor.